Ҳусниддин Шарипов истеъдодли шоир ва драматург. Шоир ҳозиргача 18 та достон яратиб, адабиётнинг бу турини ривожлантиришга салмоқли ҳисса қўшди. У қўшиқчи шоир сифатида ҳам маълум ва машҳурдир. У «Ўзбекистонда хизмат кўрсатган маданият ходими» унвони ва Ёшлар иттифоқи мукофотининг соҳибидир. Шунингдек, «Меҳнат шуҳрати» ордени билан ҳам тақдирланган.

Истеъдодли шоир ва драматург Ҳусниддин Шарипов 1933 йил 10 февраль қуни Наманган вилоятининг Поп шахрида туғилди.

У Наманган қишлоқ хўжалик техникумини битиргач, 1949-1954 йилларда Тошкент қишлоқ хўжалик институтининг ўрмон-мелиорация факультетида таҳсил олди. Сўнгра Наманган ўрмон хўжалик идорасида инженер (1954-1956), «Наманган ҳақиқати» вилоят газетасида адабий ходим ва масъул котиб (1956-1960), «Ўзбекистон маданияти» газетасида адабий ходим (1960-1962), «Шарқ юлдузи» журналида (1962-1969, 1976-1977, 1982-1983) бўлим мудири, 1984-1993 йилларда эса Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасида адабий маслаҳатчи бўлиб хизмат қилди.

Ҳусниддин Шариповнинг «Навоий» номли биринчи шеъри «Наманган ҳақиқати» газетасида 1948 йил апрелида, «Ниҳол» деган илк шеърий тўплами эса 1956 йилда нашр этилди.

Шоирнинг «Кўнгил буюргани» (1961), «Қуёшга ошиқман» (1963), «Тупроққа қасида», «Ернинг қалби» (1965), «Мен сизга айтсам» (1968), «Лирика» (1970) каби асарлари кенг китобхонлар оммасининг меҳрини қозонди.

У фаол ижодий меҳнат қилиб, ўз ўқувчиларига «Ҳаяжонли дақиқалар» (1980), «Оҳ, гўзал» (1981), «Хирмон» (1985), «Яна висол» (1987), «Ёр истаб» (1992) шеърий китобларини, икки жилдлик «Сайланма»сини (1983) тақдим этган.

Шоир ҳозиргача 18 та достон яратиб, адабиётнинг бу турини ривожлантиришга салмоқли ҳисса қўшди. Унинг «Сотволдидан салом» (1968), «Қуёшга ошиқман» (1961), «Инсоф диёри» (1978-1979), «Қилмиш-қидирмиш» (1975-1976) каби достонлари ранго-ранг жилоси билан ҳар бир қалбга йўл топа олди. Шоирнинг «Боғ кўча болалари» (1962), «Тановар» (1965), «Минг иккинчи кеча» (1992) каби достонлари халқимиз ҳаётининг ёрқин лавҳалари ҳақида ҳикоя қилади.

Айниқса, унинг «Бир савол» (1972) деб номланган шеърий романи алоҳида диққатга сазовордир. Ҳусниддин Шарипов моҳир драматург ҳамдир. Унинг «Сени севаман» (1958), «Ота ўғли» (1984), «Афсона» (1975), «Чоллар ва кампирлар» (1979), «Карвон бехатар бўлмас» (1986), «Ёр истаб» (1993) каби пьесалари республика марказий ва вилоят театрларида саҳналаштирилган.

У қўшиқчи шоир сифатида ҳам маълум ва машҳурдир. Шоирнинг «Наврўзим келур», «Жонимиз Ўзбекистон», «Ифтихор» сингари қўшиқлари Наврўз ва Мустақиллик байрамларида мунтазам янграб туради. Композиторлар Мардон Насимовнинг «Дилбарим», «Деҳқонга таъзим», Икром Акбаровнинг «Тўйлар муборак» лирик вокал сюиталари ҳам шоир Ҳусниддин Шарипов шеърлари асосида яратилган.У болалар адабиёти ривожига ҳам муносиб ҳисса қўшиб келмоқца. Жумладан, шоирнинг «Укажонларимга» (1963), «Бу ёғи нима бўлади?» (1973), «Чавандоз» (1974) каби китоблари ёш китобхон қалбидан чуқур ўрин эгаллаган.

Ҳусниддин Шарипов моҳир таржимон сифатида И.Тургенев, У.Уитмен, В.Маяковский, Р.Рождественский, Б.Василев пьесаларини ўзбекчага ўгирган бўлса, унинг шеър ва достонлари рус, урду, поляк, турк каби қардош халқлар тилларига таржима қилинган. Шоир ўз асарларида даврнинг энг муҳим масалаларини, халқимиз меҳнатини, халқ ва Ватан бахт-саодатини куйлаб келмоқда.

У «Ўзбекистонда хизмат кўрсатган маданият ходими» унвони ва Ёшлар иттифоқи мукофотининг соҳибидир. Шунингдек, «Меҳнат шуҳрати» ордени билан ҳам тақдирланган.